Έμοιαζε, λοιπόν, στον νου μου, σαν η εποχή που τώρα ζούμε να περικυκλώνεται από τα ίδια φιλοσοφικά περί του πρακτέου και περί του ζην ερωτήματα, τις ίδιες εντάσεις –θρησκευτικές και πολιτικές–, με τα αντίστοιχα που ταλάνισαν την ελληνιστική εποχή. Και τότε, εξαίφνης, φαντάστηκα τους άσημους («ελάσσονες» τους αποκαλούμε) και συνήθως άγνωστους ποιητές της Παλατινής να ζουν στο τώρα και τα ποιήματά τους να γράφονται τώρα, στη νέα Ελληνική, με τους δικούς της τρόπους, ιδιωματισμούς και ύφος. Αυθαιρεσία πιθανώς. Ανεπίτρεπτη όμως; Δεν μπορώ και δε θέλω να απαντήσω. Αφήνω την απάντηση στους αναγνώστες πρωτίστως και στους ειδικούς δευτερευόντως.
Βιογραφικό:
Ο Αντώνης Ψάλτης γεννήθηκε το 1977. Κατάγεται απ’ την Κρανιά Ολύμπου, όπου και βρίσκεται όσο πιο συχνά μπορεί. Γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Λάρισα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. και στα πανεπιστήμια των γερμανικών πόλεων Erlangen και Heidelberg. Εργάζεται και κατοικεί στη Λάρισα. Το 2005 εξέδωσε το πρώτο του ποιητικό βιβλίο. Συνολικά έχει εκδώσει εννέα βιβλία, μεταξύ των οποίων μία αστυνομική νουβέλα και δύο βιβλία με μεταφράσεις σε ποιήματα του Hölderlin και της Παλατινής Ανθολογίας. Στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο δημοσιεύει κείμενα παρουσίασης βιβλίων και κείμενα αστικής λαογραφίας.

