Τι γυρεύουν οι αλεπούδες της ερήμου στο Άγιο Όρος;

Και τι ένας πρώην ιερομόναχος στον Βοτανικό και στο Γκάζι;

Ποιος Νάρκισσος κατάφερε ποτέ να αυτοθεραπευτεί πριν πνιγεί μέσα στην εικόνα του;

Και ποιος έρωτας μπορεί να τα βάλει με τις ενοχές που οι κοινωνίες γεννούν ερήμην;

Ο Αλέξανδρος, κατά κόσμον Νέστορας Φανάρας, αποδρά από το Άγιο Όρος και αλωνίζει στην πόλη της Αθήνας σαν αγρίμι που μεγάλωσε στα δάση του καλού χιούμορ.

Με το δεύτερο βιβλίο του, μια συλλογή διηγημάτων, έτη φωτός μακριά από τη μοναστική ζωή, ο νεαρός Αλέξανδρος, σε μόνιμη «στύση», συγκατοικεί με το παράλογο της Αθήνας και πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιθετικότητα των ανθρώπων της και στην τρυφερότητα που επινοεί ως αρετή για τον εαυτό του. Έρχεται αντιμέτωπος με εξουσίες και αντί-εξουσίες, ξεπερνά τα όρια και τους Κανόνες –γιατί και εδώ υπάρχουν– πλάθει ρόλους που μετά αναιρεί και πλάθεται μέσα από αυτούς. Ολόγυμνος μπροστά μας, κολλητάρι του Ταραντίνο και πρωταγωνιστής σε ελληνικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80, εκτίθεται ανεπανόρθωτα και μας κλείνει το μάτι, όταν τον πιάνουμε στα πράσα να σαμποτάρει τον εαυτό του με μια τόσο γήινη και λαϊκή αφήγηση που θυμίζει Μακρυγιάννη και Σπεράντζα Βρανά μαζί…

Πού ξέρετε, ίσως μετά από αυτές τις εξομολογήσεις και τις ακατάλληλες διά ανηλίκους ιστορίες του, να τον ερωτευτείτε κι εσείς όσο εμείς. Και ακόμη κι αν διαφωνήσετε μαζί του, ένα είναι σίγουρο, πως θα έχετε συναντήσει ένα από τα καλύτερα παιδιά για βραδινή παρέα με ένα ποτό στο χέρι.