Όταν έβρεχε αληθινά ποιήματα, για αληθινούς ανθρώπους

Την ώρα που στην ποίηση επικρατεί η ενδοσκόπηση, η εσωστρέφεια και
οι εγκεφαλικές-γλωσσικές ακροβασίες…
Την ώρα που το ΑΙ ψαλιδίζει ποιήματα, μιας και οι δημιουργοί τους
παίρνουν τη γνώμη του για να πετύχουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα…
Την ώρα που η ποίηση γίνεται πότε λυρικά καθησυχαστική και πότε
φωνακλάδικα απαγγελτική…
Ο Πέτρος Μεϊδάνης επιχειρεί μια έξοδο με άμεσο τρόπο, με ρυθμό,
χωρίς εμμονές σε θέματα και αναμενόμενα μοτίβα, χωρίς εκβιαστικούς
συναισθηματισμούς. Η ποιητική συλλογή Εδώ, εμένα να κοιτάς
διαβάζεται/ακούγεται με πολλούς τρόπους· το πώς θα την εισπράξει ο
καθένας και η καθεμία από εμάς είναι άγνωστο, και αυτό είναι το ωραίο.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Πέτρου, χαρακτηρίζεται από έναν
αιχμηρό, σύγχρονο ρεαλισμό που συνυπάρχει με μια διάχυτη υπαρξιακή
μελαγχολία. Συνταιριάζει την πεζή, ψηφιακή καθημερινότητα της πόλης με
τις αρχέγονες δυνάμεις του Θανάτου και του Έρωτα. Έχει παλμό, νεύρο
και μια ειλικρίνεια που «τσιμπάει». Δεν ωραιοποιεί την κατάσταση, αλλά
χρησιμοποιεί τον κυνισμό ως ασπίδα προστασίας για μια ψυχή που, στο
βάθος, παραμένει ρομαντική και αναζητά «το άλλο της ολόκληρο».

Από το εισαγωγικό σημείωμα του Νίκου Ζούδιαρη