Για την κακοποίηση | Νέστορας Φανάρας

Τις τελευταίες ημέρες έχει συνταραχτεί το πανελλήνιο, μετά τις αποκαλύψεις αθλητών, ηθοποιών και δυστυχώς και παιδιών και πλήθους άλλων ανθρώπων, γυναικών και ανδρών, γνωστών ή μη, περί σεξουαλικής κακοποίησης ή ακόμα και παρενόχλησης. Προσωπικά, και έχοντας υπάρξει ο ίδιος θύμα βίας, εκμετάλλευσης και σεξουαλικής κακοποίησης επί σειρά ετών, κοιτώντας αυτούς τους ανθρώπους και αισθανόμενος τι βίωσαν, παρότι κατάφερα να ξεπεράσω το τραύμα και θεραπεύτηκα, αυθόρμητα δακρύζω αναλογιζόμενος τα αισθήματα τους και τον πόνο και τον τρόμο που βίωσαν ή που ακόμα πιθανώς κάποιοι να βιώνουν, συμπάσχοντας, όχι απλά ως άνθρωπος που συναισθάνεται, μα ώς βιώσας που γνωρίζει.

Παρόλο που δεν γνώριζα προσωπικά, όπως και κανείς άλλος φυσικά, το τι επρόκειτο να ακολουθήσει, τυχαία και συμπτωματικά στις 24 του Δεκέμβρη του 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘’Κανόνας Ερωτικός’’, το οποίο είναι μια λεπτομερής καταγραφή και εξομολόγηση εκ βαθέων, όλων όσων κακών και τρομακτικών γεγονότων βίωσα, στα πέντε χρόνια μου ως μοναχός, τόσο σε σωματικό επίπεδο, όσο και σε συναισθηματικό και ψυχικό, στα χέρια του πνευματικού μου πατέρα, σε γνωστή μονή του αγίου όρους, της οποίας το όνομα δεν επιθυμώ προς το παρόν να αναφέρω. Καθιστώντας λοιπόν κατ’ αρχήν γνωστό, πρώτον, το ποιος είμαι, και δεύτερον, τι βίωσα, παίρνω το θάρρος να εκφραστώ για τα παραπάνω και να δηλώσω τη θέση μου ως ανθρώπινο ον.

Αρχικά, στην περίπτωση της σεξουαλικής παρενόχλησης ή και ακόμα χειρότερα της σεξουαλικής κακοποίησης, είναι ανάγκη να γνωρίζει πας ενδιαφερόμενος επί του θέματος, πως κατά τη σεξουαλική άσκηση βίας δεν υφίσταται φύλο. Καμία σημασία δεν έχει αν το θύμα είναι γυναίκα ή άνδρας. Το θύμα είναι πάντα θύμα και είναι άνθρωπος που κακοποιείται με τον χειρότερο τρόπο, ασχέτως σε ποιο φύλο ανήκει. Η ανθρώπινη ψυχή εξάλλου δεν έχει φύλο. Η ψυχή είναι συνείδηση και αγάπη. Στοιχεία που κατά την σεξουαλική κακοποίηση και παρέμβαση κάποιου επί του θύματος, τσακίζουν, τόσο το σώμα του, το οποίο δέχεται την απάνθρωπη και θηριώδη επίθεση, όσο και την ψυχή του, η οποία συνθλίβεται κάτω από την πίεση της βίας και την παραβίαση του Εαυτού.

Το σώμα του θύματος, είναι το μέρος αυτό του ανθρώπου το οποίο, παρότι δέχτηκε αισχρή βία, επιστρέφει στην πρότερη του κατάσταση σχετικά σύντομα, καθώς ακόμα και οι πληγές και οι τραυματισμοί θεραπεύονται από τον οργανισμό. Το δύσκολο κομμάτι είναι η επιστροφή της ψυχής, η οποία είναι τελικά και το κυρίως θύμα, καθώς μέσα από ένα τέτοιο γεγονός, ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του. Παρόλ’ αυτά, το θύμα ίσως τελικά να μπορέσει μια μέρα να ορθοποδήσει και να επιστρέψει στον Εαυτό. Είναι ανθρώπινο ον και είναι θέμα της επιλογής του και της προσωπικής του δύναμης, η επιστροφή στην ψυχική υγεία. Ο θύτης όμως, είναι ένας απάνθρωπος εγκληματίας χειρίστου είδους, ο οποίος συνειδητά επιλέγει να πάψει να είναι άνθρωπος και έτσι μεταμορφώνεται σε κτήνος. Το αν ο θύτης είναι άνδρας ή γυναίκα, επίσης δεν έχει σημασία. Καθώς ο θύτης, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, χάνει την ανθρώπινή του υπόσταση. Και αυτό, γιατί ο άνθρωπος, όπως ανέφερα και προηγουμένως, είναι αγάπη και συνείδηση. Στοιχεία που ο θύτης όχι απλά χάνει, μα που συνειδητά αποποιείται. Πώς λοιπόν να παραμείνει άνθρωπος; Αισθάνομαι εν τέλει την ανάγκη να δηλώσω τα εξής:

Πρώτον: Κάθε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης, δικαιούται να απαιτήσει την τιμωρία του θύτη του. Δεν είναι το θύμα που πρέπει να φοβάται την κοινωνία, την οικογένεια, ή την απόρριψη και την κατακραυγή, μα ο θύτης.

Δεύτερον: Είναι απόλυτη και επιτακτική ανάγκη η κοινωνία και η πολιτεία να φροντίσουν περί της προστασίας των ανθρώπων από τέτοια υποκείμενα, όπου και αν ανήκουν, από όποια κοινωνική ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα κι αν προέρχονται, πχ. αθλητική ομοσπονδία, χώρους εργασίας, πολιτική σκηνή, εκκλησία, οικογένεια, και άλλα, και όση εξουσία και όποια θέση και αν κατέχουν στα χέρια τους. Αυτοί, πρέπει να τιμωρούνται αυστηρότατα και παραδειγματικά.

Τρίτον: Η κοινωνία, η πολιτεία και η οικογένεια πρέπει οπωσδήποτε να φροντίσουν περί της ενημέρωσης και πρόληψης τέτοιων θεμάτων, ούτως ώστε κάθε παρενοχλούμενη γυναίκα, άνδρας ή παιδί, να μπορεί θαρρετά να ζητήσει και να λάβει βοήθεια, χωρίς να ντρέπεται περί του εαυτού, καθώς το θύμα δεν φέρει ποτέ ευθύνη.

Και τέταρτον: Καθώς συνεθλίβην και έχασα τον εαυτό μου κάτω από άσκηση κάθε είδους βίας, χειρισμού, εξοντωτικής εργασίας, νηστείας, ξυλοδαρμών και χρόνιας σεξουαλικής κακοποίησης εκ μέρους του πνευματικού μου στη μονή, επιτρέπω στον εαυτό μου να δηλώσει τα εξής: Οι παραπάνω θέσεις μου περί της αντιμετώπισης τέτοιων περιπτώσεων, αφορούν την πιθανότητα της πραγματοποίησής τους εκ μέρους των αναλόγων φορέων και θεσμών της κοινωνίας μας και της πολιτείας. Θα μπορούσαν πιθανώς να εφαρμοστούν ή και όχι, μιας και οι συνθήκες δεν ευνοούν πάντα το δίκαιο και το ανθρωπίνως ορθό. Όσο και αν εφαρμοστούν όμως τα παραπάνω, έστω και με τη μεγαλύτερη ακρίβεια και επιτυχία, αυτό που ίσως και να διαφεύγει πιθανώς μερικές φορές από την κατανόηση του μέσου ανθρώπου, είναι πως όση βοήθεια και δικαίωση και να λάβει το θύμα, είναι τελικά πάντα προσωπική η επιλογή της απαλλαγής από το τραύμα και τον πόνο.

Έγκειται στην δύναμη της θέλησης του καθενός και της καθεμιάς από τα θύματα, το πώς, πότε και με ποιο τρόπο θα μπορέσουν να επανέλθουν στη φυσιολογικότητα της ζωής τους. Έχοντας εργαστεί με τον εαυτό μου προσωπικά, και επί σειρά 25 ετών με κάθε τρόπο, και έχοντας τελικά θεραπεύσει τον εαυτό μου, τόσο μέσα από τη συγγραφή του ‘’Κανόνα Ερωτικού’’, εργασία που μου πήρε δέκα χρόνια στο σύνολό της, καθώς αυτή ήταν ουσιαστικά η ψυχοθεραπεία μου, όσο και μέσα από ατέλειωτες ώρες και χρόνια διαλογισμού, αυτοπαρατήρησης και αυτοανάλυσης, κατέληξα στη γνώση της μόνης ουσιαστικά αντικειμενικής αλήθειας. Και αυτή είναι η εξής.

Για να επανέλθει ο άνθρωπος από το τραύμα και το σκοτάδι του πόνου, του φόβου, της ενοχής, του θυμού και της απαξίωσης του εαυτού, είναι ανάγκη να μπορέσει να αποδεχτεί τα γεγονότα ως έχουν, συνέβησαν εξάλλου, και να καταφέρει να αγαπήσει τον εαυτό του ΆΝΕΥ ΌΡΩΝ, έστω και αν πιστεύει πως δεν κατάφερε να προστατέψει τον εαυτό του ‘’τότε’’, και έστω και αν θύμωσε βαθιά γι’ αυτό το λόγο, με τον εαυτό του. Η Αγάπη μόνο, η Αποδοχή, η Πίστη και η Αυτογνωσία μπορούν να φέρουν τον άνθρωπο πίσω, έστω και αν πρωτύτερα είχε χαθεί στην κόλαση.

Ταπεινός αδερφός και φίλος κάθε ανθρώπου που ζητά το φως και την ειρήνη, κάθε ανθρώπου που έχει τραυματιστεί και έχει πονέσει κακοποιηθείς με τον τρόπο που έχουμε κακοποιηθεί εμείς, είμαι παρών και πρόθυμος να μοιραστώ την αλήθεια μου και να συμπαρασταθώ σε όποια και όποιον θα μπορούσα, χάριν της αγάπης, να σταθώ στο πλευρό του, ανθρώπινα και από καρδιάς.

Με αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό, Νέστορας Φανάρας.